never stop biking

Dag beste vrienden, sympathisanten,

bedankt voor de vele aanmoedigingen, smsjes, mails etc .. ik zie dat velen onder jullie toch erg bezorgd zijn om mij en denken dat ik hier zwaar aan het afzien ben Maar dat is niet zo hoor; t is mijn paard dat hier de afgelopen week van katoen gegeven heeft want hij zon gehad zoals nooit tevoren; mijn taak is voornameijk dat ding te besturen, veel veel drinken, op het verkeer letten en naar Linda luisteren (de nederlandse stem in mijn gps); ik trap wel mee, omdat dat zo in mijn genen zit en prettiger aanvoelt (voor het koppeke), maar eigenlijk maakt dat qua snelheid niet veel uit omdat de energie die binnenkomt van mijn panelen zo immens groot is dat trappen er niet toe doet;

Italy

Was een leuk land, op de grote wegen wel wat saai, maar nu en dan reed ik binnendoor tussen de kleine dorpjes en slechte paden, voor de afwisseling, maar ook om te zien hoe de fiets daarop reageerde  ; de eerste twee dagen heb ik ongeveer samen kunnen rijden met de drie andere koplopers, Adrien, Jorge en Sebastiaan ; ben blij hen te hebben leren kennen ; toffe gasten en ook triatleten waarbij we onmiddelijk heel wat gemeenschappelijke dingen hadden om over te vertellen de eerste nacht hebben we samen naast een rivier geslapen , na een pizza de tweede dag ben ik ze kwijtgeraakt, maar dat was niet zo erg achteraf bekeken; want doordat zij hun panelen niet extra kunnen openklappen hebben zij ook geen reden om veel te rusten; ik wel , en dat maakt natuurlijk dat je een andere strateie hebt van fietsen ; dus ja, vanaf toen was ik alleen met mijn paard, maar dat ging mij eigenlijk goed af; 

En van zodra ik mijn strategie begon te ontdekken (voor mij is dit concept van opente vouwen panelen ook nieuw) , was er geen houden meer aan voor mijn paard: ‘s avonds om 9u45 stop ik met rijden (een uur na zonsondergang mag er niet gereden worden) en dan zoek ik een open vlakte naar het oosten waar ik mijn E horse in opengevouwen toestand parkeer (naar het oosten) ; ik zet mijn tent op en ‘s morgens slaap ik uit terwijl het paard zichzelf oplaad terwijl ik uit kan slapen en rond 9 uur is het volledig gevuld; dan begin ik te rijden en ik stop onderweg rond de middag voor een boostlading van 8a , meestale ergens waar verfrissing mogelijk is , een fontein of meertje ; in de namiddag rij ik verder , en als de zon te laag begint te worden rond 17u stop ik voor lunch met schuine panelen opengevouwen naar de lagere zon; die energie wordt dan nog gebruikt om na 19u te rijden en heel laat een bivakplaatsje op te zetten; terug met alles naar het oosten gericht : en zo doe ik dat dus al een week en het gaat beter als ik dacht ; afhankelijk van de toestand van de wegen rij ik zo gemiddeld 260km per dag en ik ben er helemaal niet moe van ; 

Van zodra ik op kop ben beginnen rijden, heeft de Italiaanse pers mij nu en dan wel wat voor ophouding gezorgd ; de ene ploeg was al wat opdringeriger als de ander tegen het einde weigerde ik te stoppen en probeerden ze de meest halsbrekende toeren uit te halen vanuit de wagen of ze lokten mij met een zakje fruit en energierepen 😉 daar kon ik niet nee tegen zeggen ; 1 reporter vroeg op het einde van een interview nabij Padua wat mijn fiets eigenlijk kostte; ik zei ‘UNA FORTUNA’ en die gast heeft toen uit bezorgheid en dank een politie escorte gebeld voor mij tijdens de bloedhete spits door Padua te loodste; helaas heb ik ook deze alfa romeo moeten achterlaten, want die geraakten er zelf niet door met hun alfa romea en 

Sloveny

Schitterend land, fijne en aangename mensen ook , veel groen en magnifieke bivakplekjes ; de pers had me op gescharreld tijdens de middag toen ik even in een park stopte, maar daar bleef het bij , geen gierende banden ofzo; heel correect

Het is hier ook minder warm als het bloedhete italy; de remrecuperatie komt alweer goed van pas; de energie van het afdalen in Slovenie wordt gebruikt om de volgende heuvel terug op te rijden, bijna zonder verlies de wegen zijn ook heel goed ; 

wassen doe ik in de rivieren of meren, want anders trekt dat de muggen aan en zorgt ook voor aangename verfrissing

ziezo, ik ga het hierbij laten; 

Juun, als je dit leest , niet op de schrijffouten letten meisje, want dit is geschreven op een klein klaviertje en met weinig tijd ; je mag het wel verbeteren als huistaak 😉

Hongary

daar vertel ik volgende keer iets over 

J'aime, je partage! *** Sharing is Caring
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on VK
VK
Email this to someone
email