Ride the Solarwind : Albanie – Macedonie – Greece

Eric, Bernard en ik komen ‘s morgens toe in Albanie. Florain, de wedstrijddirecteur, ook en volgt ons met een huurauto in Albanie.

ALBANIE Een prachtig land om door te fietsen met heel goede asfaltwegen, kronkelende in een dicht groen landschap. het is één van de mooiere fietstrajecten ooit.. de hellingen zijn er stevig, op het einde van de dag bereik ik de pas, die de landgrens vormt met Macedonie en Griekenland.

De dorpjes zijn echter niet allemaal even fris. hoe meer ik naar de grens rij, en dus bergop, hoe erbarmelijk het wordt. Overal eetkraampjes met ertussen een aantal vuilnisbakken. in iedere vuilniscontainer zit wel ergens een grote hond te zoeken naar eten.

 

De mensen zien er alweer iets anders uit dan Zuid Italie : kleiner, diepe oogkassen en zo een typische neus zoals in die mafia films. grappig om te zien. ze zijn wel netjes gekleed en gooien niet zomaar hun vuilnis in de berm. De mensen komen rond mijn fiets staan en nemen foto’s. als ik dan daarvan een foto wil nemen, schieten er enkelen angstig weg. (niet iedereen hier wil op de foto blijkbaar, lijkt of ze gezocht zijn en hier onderdak vinden ..)

s avonds, bij een boostlading van 8A waarmee ik de pas overstak, ben ik met Florian gaan eten en hebben we goed gepraat met twee jonge gasten. Grote letters ‘restaurant – bar’ moest volk aantrekken, maar eigenlijk kon je er niet eten. ik heb zelf mijn eten gepakt en gedeeld. als reden waarom er geen eten was: ‘there are no tourists here on this place, you are the first ! ‘ Ja, je zou voor minder wegblijven met van die honden. De jongeren hebben hier één droom, weg uit dit land zien te geraken .  hij moet drie jaar werken om een auto te kunnen kopen, zo erg is het in Macedonie kloeg hij. enfin: een hele boeiend gesprek wel.

daarna de col op gereden en mij een heerlijk slaapplekje gevonden met uitzicht op het grote meer tussen de drie landen. geen beren of wolven aan mijn tent gehad ‘s morgens.

MACEDONIE

ik passeer moeiteloos de grenscontrole, op de valreep mijn pepperspray weggestoken die nog in mijn zak zat (er zitten hier beren) . was ik bijna vergeten ! En na een lange mooie afdaling, in de ochtend, rijd ik door Macedonie. ik stop voor een boostladingen coffeebreak. roken dat ze hier kunnen ! zelfs buiten op het terras moest ik even weggaan om lucht te hebben. back to the 50s. binnen of buiten, er wordt hier overal gerookt. Het was niet de moeite om geld af te halen, ik zou begot niet weten waar dat dat dan moest gebeuren. dus reed ik zonder de munt maar ineens door naar het volgende land en zonder te eten. Bernard achter me, maar hij maakte precies goede vorderingen. onderweg een megastortplaats tegengekomen in het midden van de natuur.

GRIEKENLAND

Opnieuw de grens over later op de dag. eindelijk terug het gevoel in de beschaafde wereld te komen, met mensen met wie je Engels kan spreken en die je begrijpen.

‘s avonds even een onweer gekregen en waarvoor ik nog op de valreep een hotel had gevonden. deed goed. ineens betaald met kaart en er goed gegeten.  s morgens wel om 5u terug de baan op, want Bernard wilde voorblijven.

De tussenafstand met Bernard schommelde van 50 tot 10km, niet veel dus. gaf me wel de gelegenheid om af en toe mij te verfrissen in de zee en er mijn kleren te spoelen.

het kort baden in de zee deed me terug denken aan mijn ‘strandstop’ in de Krim, twee jaar geleden. bij die Walrussen. dan besef ik hoe fijn het is om in een Europees land te zijn. Het maakt de race veel draaglijker en aangenamer.

De fiets bolt zeer goed. mijn dagafstanden zijn hier rond 300km. ik stop onderweg twee keer: ‘s morgens tussen 7.30 en 9u omdat dan de zonnehoek ideaal is voor een boostlading, terwijl ik ontbijt. ‘s avonds idem tussen 6 en 7. we mogen volgens reglement rijden tussen 5u en 21u

Op naar de Turkse grens…

 

J'aime, je partage ! *** If you like it, share it!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on VK
VK