Ride the Solarwind : Turkey

Turkije ben ik binnengereden langs de Griekse autostade, volgens Linda (mijn gps) was er geen andere mogelijkheid. op de kleine wegen was er geen grenspost. na enkele uren bereikte ik de haven voor de ferry , die mij aan de andere zijde van Bosporos zou afzetten. alles verliep vlekkeloos, weinig wachttijd, en het was een open ferry waarbij de fiets nog kon opladen.

De hoofdwegen in Turkije zijn eigenlijk brede autostades, vaak met middenberm. Ik rij er over de pechstrook, zoals de tractoren. asfalt is zeer effen en Bernard is hier precies in zijn sas. Tijdens een piknic bij de boeren is hij mij, denk ik, voorbij gevlogen en zette me terug op de tweede plaats.

In Antalya is ons checkpoint. normaal gezien moesten we er een dag blijven, zodat de sponsor de tijd kreeg voor de PR. maar omdat Bernard en ik te hard hadden gereden (alweer, vorige keer in Astana was ik ook te snel aangekomen) geraakten ze niet klaar met alles en moeten we er twee dagen blijven. Bernard was er 6 uren eerder aangekomen, hij slaagde erin de laatste dag 387km af te leggen met twee zware bergpassen erbij. de laatste bergpas geraakte ik net niet over met de lage avondzon. dus ik kwam de dag nadien aan in de ochtend.

een fijn wederzien van Bernard in Antalya, en ook de organisatoren waren er. Het was duidelijk dat Bernard zijn fiets hier op deze vlakke asfaltwegen grotere dagafstanden zou doen als ik. de voorsprong die hij hier zou maken zou ik in de Balkan (waar de wegen doorgaans slechter zijn en in mijn voordeel zijn) moeilijk of niet kunnen bijbenen. Heb dan ook beslist de race in Antalya te stoppen en verder te bollen op een eigen ritme en meer te genieten van het land. Turkije heeft een zeer mooi en rustig binnenland en daar ben ik dan zoveel mogelijk doorgereden, ver weg van de hoofdwegen en er veel thee’s gedronken en moskeen bezocht.

Istanbul ligt niet op onze route, maar Turkije doorfietsen zonder de hoofdstad met de aya sofia te hebben gezien is ‘not done’ vond ik . Het ommetje was het waard, de ferry bracht me er naar toe en ik genoot er van het avondleven. ik heb in de blauwe moskee het avondgebed bijgewoond en mijn ogen de kost gegeven. buiten was iedereen aan het eten , want het is ramadam..

Istanbul uitrijden richting Europa is, zoals ik verwachtte, een spektakel. Er is slechts één autostrade met 13 rijstroken, het is de flesssenhals tussen oost en west en er is geen plaats voor een pechstrook. ik wachtte dus tot de zon hoog stond, mijn batterij 100% vol en ging eerst een goed plassen. daarna 50km plakgas gegeven zonder ergens te stoppen. het was te doen zo.

De laatste grote stad, alvorens Turkije te verlaten , is Edirne. er is een historische haman, waar ik mijn lijf een grondig onderhoud heb laten geven . zeer leuke atmosfeer, temidden van een lawaaiereige stad in een muisstille kelder in carrarra marmer onder handen te liggen van een stevige Turk. die zelf hijgde van de inspanningen, de zonnestralen schenen door de koepel boven me en ik wist : dit is ongeveer 9Ah voor mijn fiets buiten.

Even later Turkije verlaten. knap land !!

J'aime, je partage ! *** If you like it, share it!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on VK
VK